akhmadarifin41
This WordPress.com site is the cat’s pajamas
wejangan para wali
Ilmu Kang Ditekadke Para Wali
Syeh Lemah Bang nayogyani, Prapta ing ari Jumungah, Nuju Ramadlan wulane, Marengi tanggal ping lima, Kumpule Pra Auliya’, Anedheng kalaning dalu, Ngrakit papan kang prayoga.
Syeh Lemah Bang menepati janji, Datang pada hari Jum’at, Tepat pada bulan Ramadlan, Bersamaan dengan tanggal lima, Kumpulnya Para Auliya’, Pada waktu malam hari, Telah disiapkan tempat yang sepatutnya.
Sakehing Para Wali, Samya paguneman Rahsa, Ing Giri Gajah enggone, Akarsa musyawaratan, Ing bab masalah tekad, Den waspada ing Hyang Agung, Wajib sami nyatakena.
Seluruh Para Wali, Hendak membahas masalah Ilmu Rahsa (Ilmu Sejati), Di Giri Gajah tempatnya, Mengadakan musyawarah, Tentang pencapaian masing-masing, Akan kebenaran Hyang Agung (Maha Agung), Untuk saling dinyatakan kepada semua yang hadir.
Kang samya angulah ilmu, Lamun bijaksaneng driya, Dadi wijang sayektine, Tan beda lan puruhita, Mungguh Rahsaning rasa, Pralambanging pasang semu, Tan liyan saking punika.
Mereka yang tengah
mendalami Ilmu (Sejati), Apabila tajam kesadarannya, Akan terang
pemahamannya, Begitulah orang yang berguru mendalami Ilmu (Sejati), Menyibak
pusat rasanya rasa, Menguliti segala perlambang dan simbolisme, Hanya
dengan demikian intisari (esensi)nya bisa didapatkan.
Nadyan
akeh kang wewisik, Wosing wasana wus ana, Mung kari met pratikele, Ing
sawurira pepekan, Kangjeng Sinuhun Benang, Ingkang miwiti karuhun, Lan
Sunan Kalijaga.
Walaupun
banyak wejangan (berbagai metode dan konsep), Intisari (esensi)-nya
pasti sama, Tinggal bagaimana kesadaran kita mampu menangkapnya, Setelah genap semua yang hadir, Kangjeng Sinuhun Benang, Yang memulai, Lantas Sinuhun Kalijaga.
Sunan
Cirebon lan kang rayi, Padha nerang Syeh Lemah Bang, Lan Sunan
Majagung-e, Suhunan Ing Banten, Lawan Suhunan Giri Gajah, Samya agunem
ing ilmu, Jenenge masalah tekad.
Kemudian Sunan
Cirebon (Sunan Gunungjati) dan adik beliau, Tengah membicarakan cara
menghadapi Syeh Lemah Bang, Juga Sunan Majagung, Sinuhun Banten,
Dipimpin oleh Sunan Giri Gajah, Hendak membahas Ilmu (Sejati),
Mengungkapkan pencapaian masing-masing.
Jeng
Sinuhun Ratu Giri, Amiwiti angandika, He sanak manira kabeh,
Pratingkahe wong makripat, Aja dadi parbutan, Dipun sami ilmunipun,
Padha peling pinelingan.
Jeng Sinuhun Ratu Giri, Memulai pembicaraan, Hai saudaraku semuanya, Etika manusia yang telah mencapai Ma’rifat (Pencapaian spiritual tertinggi), Tidak pantas jika saling berebut benar, Maka dari itu mari satukan pendapat, Dan saling ingat mengingatkan.
Wong wewolu dadi siji, Aja na kang kumalamar, Dipun rujuk ing karepe, Den waspada ing Pangeran, Nenggih Sinuhun Benang,Ingkang miwiti karuhun, Amedhar ing pangawikan.
Semua Wali harus menyatu, Jangan berbantahan sendiri-sendiri,S atukan pendapat kita, Tentang kebenaran Tuhan (yang telah kita capai masing-masing), Lantas Sinuhun Benang, Memulai pertama kali, Menyampaikan pencapaian spiritual beliau.
Ing
karsa manira iki, Iman tokid lan makripat, Weruh ing kasampurnane, Lamun
masiha makripat, Mapan durung sampurna, Dadi batal kawruhipun, Pan
maksih rasa rumasa.
Menurut pendapatku, Tingkatan Iman (Keyakinan), Taukhid (e-Esa-an), dan Ma’rifat (Melihat Kebenaran Sejati),
Masih harus ditambah lagi satu tingkatan yaitu MENYADARI KESEMPURNAAN
SEJATI, Apabila masih dalam tingkat Ma’rifat, Belumlah sempurna, Karena
masih sekedar ‘MELIHAT’, belum ‘MENYADARI’. Sehingga masih
mengira-ngira.
Sinuhun
Benang ngukuhi, Sampurnane wong makripat, Suwung ilang paningale, Tan
ana kang katingalan, Iya jenenging tingal, Manteb Pangeran Kang Agung,
Kang anembah kang sinembah.
Sinuhun Benang
meyakini benar, Kesempurnaan Ma’rifat, Kosong Hilang Penglihatan
makhluk, Tiada lagi yang terlihat, Karena keadaan sang pelihat, Hanya
‘MELIHAT’ PANGERAN KANG AGUNG (TUHAN YANG AGUNG), (Tiada lagi terlihat
lain, kecuali hanya) Yang Menyembah dan Yang Disembah.
Pan
karsa manira iki, Sampurnane ing Pangeran, Kalimputan salawase, Tan ana
ing solahira, Pan ora darbe seja, Wuta tuli bisu suwung, Solah tingkah
saking Allah.
Jelasnya maksudku
(Sunan Benang) ini, Kesempurnaan Sejati, Adalah terliputi selamanya (
oleh Dzat-Nya ), Tiada lagi gerak (makhluk), Tiada lagi kehendak
(makhluk), Buta tuli bisu kosong (kemakhlukan kita), Dan segala gerak
dan kehendak hanya dari Allah.
Sinuhun Benang anuli, Ngandikani Wali samya, Heh sanak manira kabeh, Punika kekasih alam, Yen mungguh ing manira, Jenenge Roh semunipun, Ing Roh-e Nabi Muhammad.
Lantas Sinuhun
Benang, Menanyakan kepada Para Wali, Wahai saudaraku semua, Inilah
Kekasih Semesta, Yang ada didalam diri kita semua, Yaitu Ruh kita ini,
Dan nama Ruh kita sebenarnya adalah Muhammad (Yang Terpuji).
Ora
beda ing Roh iki,Yen sedya mutabangatan,Tan beda ing panunggale,Kadya
paran karsandika,Matur Wali sadaya,Boten sanes kang winuwus,Sampun atut
sabda Tuwan.
Tiada beda semua
Ruh itu, Apabila diperbandingkan, Tak ada beda satu sama lainnya,
Bagaimanakah pendapat saudaraku semua? Menjawab semua Wali, Sudah benar
apa yang anda yakini, Kami semua sependapat.
Pundi
kang ingaran Nabi, Jenenge Roh ing semunya, Mapan iku kekasihe,
Sadurunge jagad dadi, Mapan jinaten tunggal, Den dadekaken karuhun, Kang
minangka kanyatahan.
Manakah sesunguhnya
yang dinamakan Nabi “Muhammad”, Sesungguhnya adalah nama dari Ruh,
Itulah Kekasih Allah, Sebelum semuanya tercipta, Berada dalam Jinaten
Tunggal (Kesejatian Tunggal/ Jadi Satu dengan Allah), Lantas ditiupkan dahulu, Sebagai perwujudan Allah.
Sinuhun
Majagung nenggih, Amedhar ing pangawikan, Ing karsa manira dene, Iman
Tokid lan Makripat, Tan kocap ing akherat, Mung padha samengko wujud,
Ing akherat ora ana.
Sinuhun Majagung
kemudian,Menyampaikan pencapaian spiritual beliau, Menurut pendapatku
(Sunan Majagung), Iman (Keyakinan), Taukhid ( Ke-Esa-an ) dan Ma’rifat (
Pencapaian tertinggi spiritual), Tidak ada gunanya di akherat (kata akherat maksud Sunan Majagung adalah PUNCAK SPIRITUAL red) nanti, Hanya dibutuhkan pada saat ini saja ( Termasuk konsep belaka), Di akherat tidak ada.
Nyatane
Kawula Gusti, Iya kang muji kang nembah, Apan mangkono lakone, Ing
akherat ora ana, Yen tan anaa Iman, Tan weruh Jatining Ilmu, Ora cukup
dadi janma.
Wujud nyata Kawula
(Hamba) dan Gusti (Tuhan) hanya ada didunia ini,Terlihat memuji dan
menyembah,Padahal sesungguhnya, Di akherat tidak terlihat Dua (maksudnya
Kawula dan Gusti. Intinya Sunan Majagung hendak berkata Kawula dan
Gusti itu SATU, tapi sama seperti Sunan Benang, beliau juga tidak
terang-terangan red), Apabila tidak mempunyai Iman (Keyakinan) tentang hal ini, Tidak akan tahu Kesejatian Ilmu,tidak lengkap menjadi manusia.
Jeng
Sunan Ing Gunungjati, Amedhar ing pangawikan, Jenenge Makripat mengko,
Awase marang Pangeran, Tan ana ingkang liyan, Tan ana roro telu, Allah pan amung kang Tunggal.
Jeng Sunan
Gunungjati, Menyampaikan pencapaian spiritual beliau, Sesungguhnya
Ma’rifat itu, Penglihatannya hanya melihat Tuhan semata,Tidak ada yang
lain lagi selain Dia, Tak ada yang kedua dan ketiga Hanya Allah Yang
Maha Tunggal.
Sunan Kalijaga
berbicara, Menyampaikan pencapaian spiritual beliau, Sadarlah
senantiasa, Jangan sampai tergoyahkan, Senantiasa Menyadari Adanya
Tuhan, Bagaimana cara menyadari-Nya? Bukankah Tuhan tidak ber-Wujud?
Ora
Arah Ora Warni, Tan Ana ing Wujudira, Tanpa Mangsa Tanpa Enggon,
Sejatine Ora Ana, Lamun Ora Ana-a, Dadi jagadipun suwung, Ora Ana
Wujudira.
Tidak ber-Kedudukan
disuatu tempat juga Tidak ber-Bentuk, Tidak ada Wujud-Nya, Tanpa Ruang
dan Waktu, Sesungguhnya tidak ada,apabila sudah tidak ada, Sesungguhnya
yang ada hanya kosong, “wujudpun’” sebenarnya tidak ada/tak berbentuk.
Syeh
Benthong samya melingi,Amedhar ing tekadira,Kang aran Allah Jatine,Tan
ana liyan Kawula,Kang dadi kanyatahan,Nyata ing Kawulanipun,Kang
minangka Katunggalan.
Syeh Benthong
lantas berkata, Menyampaikan pencapaian spiritual beliau, Yang disebut
Allah sesungguhnya, Tak lain adalah Kawula (Hamba) ini juga, Yang
menjadi KENYATAAN WUJUD-NYA, Benar-benar nyata Ada-Nya terlihat pada
Kawula-Nya, Karena Gusti (Tuhan) dan Kawula (Hamba) adalah Satu. (Syeh
Benthong lebih berani berbicara. Terlihat disini.red)
Kangjeng
Molana Maghribi, Amedhar ing pangawikan, Kang aran Allah Jatine,
Wajibul Wujud kang ana, Syeh Lemah Bang ngandika,Aja-na kakehan semu,IYA
INGSUN IKI ALLAH.
Kangjeng Maulana
Maghribi,Menyampaikan pencapaian spiritual beliau,Yang disebut Allah
sesungguhnya,WAJIBUL WUJUD (WUJUD YANG HARUS ADA). (Syeh Maulana
Maghribi, tidak mau berbicara dalam Terlihat disini. red), Dan Syeh
Lemah Bang kemudian berkata, Jangan berputar-putar, Iya Aku ini Tuhan.
Nyata
Ingsun kang sejati, Jejuluk Prabu Satmata, Tan ana liyan Jatine,
Ingkang bangsa Allah, Molana Maghribi mojar, Iku jisim aranipun, Syeh
Lemah Bang ngandika.
Nyatalah AKU yang Sejati, Bergelar Prabu Sadmata, Tidak
ada lagi yang lain, Apa yang disebut Allah itu, Maulana Maghribi
berkata, Yang anda tunjuk itu adalah jasad, Syeh Lemah Bang menjawab.
Kawula
amedhar ilmi, Angraosi Katunggalan, Dede jisim sadangune, Mapan jisim
ora ana, Dene kang kawicara, Mapan Sejatining Ilmu, Amiyak warana.
Hamba membuka
rahasia Ilmu Sejati, Membahas tentang Kesatuan Wujud,Tidak membahas
Jasad (yang fana), Jasad sudah terlampaui, Yang saya ucapkan adalah
Sejati-nya Ilmu, Membuka Segala Rahasia.
Lan malih sadaya ilmi,
Sampun wonten kumalamar, Yekti tan ana bedane, Salingsingan punapaa,
Dening sedya kawula, Ngukuhi jenenging ilmu, Sakabehe iku padha.
Dan lagi
sesungguhnya semua Ilmu, Tidak ada yang berbeda, Sungguh tiada beda,
Sedikitpun tidak, Menurut pendapat hamba, Meyakini bahwasanya Ilmu itu,
Semuanya sama.
Kangjeng
Syeh Maulana Maghribi, Sarwi mesem angandika, Inggih leres ing semune,
Puniku dede wicara, Lamun ta kapyarsa-a, Dening wong akathah saru,
Punika dede rerasan.
Kangjeng Syeh
Maulana Maghribi, Sambil tersenyum berkata, Benarlah sesungguhnya apa
yang kamu katakan, Akan tetapi itu bukan bahan pembicaraan, Apabila
sampai terdengar, Oleh banyak orang sangat tabu, Hal itu bukan bahan
percakapan.
Tuwan
ucapna pribadi, Aja-na wong amiyarsa, Anuksma ing lathi dhewe, Puniku
ujar kekeran, Yen kena-a Tuwan, Amalangi jenengipun, Bok sampun kadi
mangkana.
Ucapkanlah sendiri,
Jangan sampai terdengar oleh orang lain, Cukup terdengar oleh telinga
sendiri, Hal itu adalah Sabda larangan, Apabila bisa, Saya menyarankan,
Janganlah seperti itu.
Nenggih
Jeng Sunan Giri, Amedhar ing pangawikan, Pasthine Allah Jatine, Jejuluk
Prabhu Sadmata, Sampun wancak wicara, Tan ana pepadhanipun, Anging
Allah Ingkang Tunggal.
Lantas Jeng Sinuhun
Giri, Menyampaikan pencapaian spiritual beliau, Sudah pasti Allah itu
sesungguhnya, Bergelar Prabhu Sadmata, Janganlah semua yang hadir disini
sembrono dalam berbicara, Dia tidak ada bandingannya, Hanya Allah Yang
Maha Tunggal.
Ya
ta sakathahing Wali, Angestokaken sadaya, Mapan sami ing kawruhe, Amung
sira Syeh Lemah Bang, Tan kena pinalangan, Cinegah Wali sadarum, Tan
owah ing tekade.
Mendengar kata-kata Sunan Giri (yang turun ketingkat syari’at), Seluruh Wali terdiam dan menta’ati, (Sunan Giri berkata kepada Syeh Lemah Bang), Hanya kamu wahai Syeh Lemah Bang,Tidak bisa dihalangi,Tidak bisa dicegah oleh semua Wali, Tetap tak berubah pendapat kamu.
Angandika
Syeh Siti Brit, Pan sampun ujar manira, Dennya nututi kepriye, Dhasare
ingkang amedhar, Pamejange maring wang, Puniku wuruking Guru, Datan
kenging ingowahan.
Berkata Syeh Siti
Brit, Sudah menjadi tekad hamba, Bagaimanapun juga, Karena semua itu
adalah wejangan, Diwejangkan kepada hamba, Oleh Guru hamba, Tidak bisa
lagi dirubah.
Ameksa
tan kena gingsir, Sinuwalan ing ngakathah, Tan kena owah tekade, Sampun
ujar linakonan, Pan wus jangjining Suksma, Sunan Cirebon ngandika rum,
Sampun ta Tuwan mangkana.
Dipaksapun tidak
bisa surut, Dibujuk oleh semua Para Wali, Tak pula berubah tekadnya,
Sudah menjadi ucapan umum, Dan sudah menjadi hukum syariat, Demikian
Sunan Cirebon (Sunan Gunungjati) berkata, Janganlah tuan seperti itu.
Punika
ujaring jangji, Yekti binunuh ing kathah, Nenggih sampun ing khususe,
Wong ingkang ngaku Allah, Ngandika Syeh Lemah Bang, Lah mara Tuwan den
gupuh, Sampun ngangge kalorehan.
Sudah ditentukan, Hukumnya adalah dibunuh (Qisas), Khusus bagi mereka, Yang mengaku Allah, Berkata Syeh Lemah Bang, Segeralah laksanakan, Jangan ditunda-tunda lagi.
Dhasar
kawula labuhi, Ngulati pati punapa, Pan pati iku parenge, Sarenge sih
kawimbuhan, Pan tansah kawisesa, Kang teka jatining suwung, Ana Kadim
ana anyar.
Memang sudah saya niati, Mencari kematian yang bagaimana lagi, Sebab bersamaan dengan kematian, AKAN DATANG KASIH-NYA, YANG MELIPUTI AKU, DAN KEKOSONGAN YANG SEJATI AKAN DATANG PADAKU. Tidak perlu disesali sebab diriku ini memang terdiri dari YANG KEKAL (Ruh) dan YANG FANA (Nafs dan Jasad).
Ngulati
punapa malih, Ora ana liyan-liyan, Apan apes salawase, Anging Allah
Ingkang Tunggal, Ya jisim iya Allah, Taukhid tegese puniku, Apan Tunggal
Kajatennya.
Mau mencari apa
lagi? Tidak ada lagi pencapaian yang lebih sempurna (selain hal ini).
Yang fana selamanya pasti akan kembali ke fana, Yang kekal akan kembali
kepada Allah Yang Tunggal, Dan jasadku yang sesungguhnya adalah Ruh ini,
Iya Ruh Iya Allah, Taukhid itu namanya, Satu kesatuan dalam Kesejatian.
Sakathahe
Para Wali, Pra samya mesem sadaya, Miyarsa pamuwuse, Kukuh tan kena
ingampah, Saya banjur micara, Amiyak warananipun, Ora ngangge sita-sita.
Seluruh Para Wali,
Tersenyum semuanya, Mendengar apa yang diucapan Syeh Siti Jenar, Kokoh
tidak bisa digoyahkan, Sangat berani, Membuka segala rahasia, Dengan
tidak segan-segan lagi.
Angaku
jeneng pribadi, Andadra dadi rubeda, Ngreribedi wekasane, Nerang anerak
syara’, Rembuge andaliga, Mawali Pra Wali Wolu, Winalon kurang walaka.
Menyibak Kesejatian Diri-Nya, Keberaniannya membikin masalah, Menjungkir balikkan syara’ (Hukum), Kata-katanya sangat berani, Dicegah oleh semua Wali, Namun seolah-olah kurang juga yang mencegah beliau.
Lajeng
abubaran sami, Kang Para Wali sadaya, Kondur ing padalemane, Mung Jeng
Sunan Giri Gajah, Kang kawogan anglunas, Kang murang syara’-ing ngelmu, Mumpung durung ngantos lama.
Lantas hendak
bubar, Para Wali semua, Untuk pulang ketempat tinggalnya masing-masing,
Dan Sunan Giri Gajah, Yang berhak memutuskan hukuman, Bagi yang
menjungkir balikkan syara’, Mumpung belum terlalu lama.
Jeng
Sunan Giri nyagahi, Ing sirnane Syeh Lemah Bang, Yen sampun prapteng
masane, Adege Nata ing Demak, Bedhahing Majalengka, Sadaya samya
jumurung, Lajeng samya sasowangan.
Jeng Sunan Giri menyanggupi, Akan menjatuhkan “hukuman mati” bagi Syeh Siti Jenar, Apabila sudah sampai pada waktunya, Pelantikan Sultan Demak, Setelah berhasil merebut kekuasaan dari ‘Majalengka’ (Majapahit), Seluruh Wali menyetujui, Lantas pulang kekediaman masing-masing.
*) Buku Wejangan Walisanga (Sadu Budi Solo) *) Sebagian penjelasan dan kisahnya bisa dibaca disini dan disinihttp://player.soundcloud.com/player.swf?url=http%3A%2F%2Fapi.soundcloud.com%2Ftracks%2F2613876&show_comments=false&auto_play=true&color=7a782c
This entry was posted in Wejangan and tagged Alif, Ilmu, Ilmu Sejati, Kangjeng Molana Maghribi, Kasampurnan, kejawen, Lam, Leluhur, Mim, Prabu Satmata, Sinuhun Majagung, Siti Jenar, Sunan, Sunan Bonang, Sunan Giri, Sunan Gunung Jati, Sunan Kalijaga, Syeh Benthong, Walisongo, Wejangan, Yang terpuji. Bookmark the permalink.
9 Responses to Ilmu Kang Ditekadke Para Wali
Leave a Reply
Leave a Reply

tampah ada rekayasa…salam kenal dan salam lakomsel…
tankssss..roomnya sobat.>>>>